2012 - Tijdsbewustzijn
Wij hebben een gestructureerde
tijd nodig om ons leven in te delen, om te weten wanneer we wat moeten doen. Horloges zijn het toonbeeld van een absoluut en lineair
tijdsbesef. Ze doen ons geloven dat een uur van jouw tijd even lang duurt als een uur van mijn tijd, maar door het bestaan van de ruimtetijd weten we dat dit niet zo is. Ik ben een heel mager mannetje, dus misschien zweef ik sneller in de
tijdruimte dan u, lezer.
Het grootste gedeelte van de
mensheid leeft helaas nog steeds vanuit het idee dat tijd een absoluut begrip is. Doordat men - d.m.v. de allereerste (theoretische)
oerknal - een begin aan ‘tijd’ kan koppelen wordt het gemakkelijk gemaakt om zo rechtlijnig te denken. Onze klokken zijn duivelse toestellen als het gaat om
tijdsinterpretatie. Iedere seconde lijkt even lang als de vorige.
Atoomklokken zorgen ervoor dat we het voorbij schrijden van de tijd zo exact mogelijk kunnen volgen, maar ook die toestellen tikken niet helemaal zoals het hoort. Ze zijn, net zoals onze hele planeet, gebonden aan een locatie in de
tijdruimte. Ze vertellen onze tijd, niet dé tijd.
Het is zeer beperkend om tijd als iets absoluuts te ervaren. We hoeven niet bang te zijn om tegen de schenen van Vadertje Tijd aan te schoppen. Het enige dat écht absoluut is, is volgens mij het heel-al. Alle zaken die het heelal vormen zijn namelijk relatief binnenin de groterecontext. Het heelal is eigenlijk slechts het resultaat van diverse identiteitscrisissen. Eenheid vind je alleen in de diepe essentie en in het overkoepelende geheel.
De tijdruimte die de manier waarop wij waarneembare tijd ervaren vormt is, zoals eerder uitgelegd, sterk afhankelijk van de
zwaartekracht en het
gravitomagnetisme. Het bepaalt de versnelling of vertraging van onze werkelijke natuurlijke tijd en zorgt voor moeilijk meetbare verschillen met de gangbare kunstmatige tijd. Onze tijd wordt door 4 externe factoren bepaald: de zwaartekracht (en gravitomagnetisme) van de
Aarde, de Maan, de Zon en het Zwarte Gat in hetcentrum van onze
Melkweg. Ik sluit niet uit dat ook de andere planeten een invloed hebben op onze relatieve tijd, want ook zij bestaan uit massa en kunnen dus een nuance geven eraan. Doch, in mindere mate.
Net zoals de
Maya’s geloven onze moderne astrologen dat iedere planeet een merkbare invloed heeft en wij met de kennis van deze invloeden betere beslissingen kunnen nemen. Ook de
planetenstand bij onze geboorte zou van belang zijn. Dat geloof ik ook, mits je de energiepatronen goed kan doorgronden. Want dan kun je veel uit de
sterren en planeten halen. De vraag blijft of astronomen de gegevens goed interpreteren. Dat is echter een andere kwestie.
De invloed van de zwaartekracht en het gravitomagnetisme op een waarnemer beïnvloedt zijn tijdsbesef, maar wát beïnvloedt nu eigenlijk onze zwaartekracht en het gravitomagnetisme, of wat is de oorzaak van de kosmische manipulatie? Als deze krachten voldoende invloeden ondervinden, dan verandert er ook iets voor ons op Aarde! Wat is de trigger ?
Het verleden voorspelt de toekomst.De Aarde maakt een tollende
precessiebeweging die ongeveer 26.000 jaar over een volledige omwenteling doet. De tijd van één omwenteling noemt men ook wel
een platonisch jaar. Het zou dezecyclus zijn die ook door de Maya’s in de gaten werd gehouden en volgens
de oude indianen eind 2012 zijn rondje heeft gemaakt.
Een soortgelijke samenstand als die in
2012 deed zich 4.400 voor Christus voor. Hoewel het toen de
herfstequinox betrof in plaats van de
winterequinox betitelde men deze samenstand als het inluiden van een
gouden tijdperk. Omdat een samenstand slechts een moment in de tijd is zorgde de precessie ervoor dat het gouden tijdperk langzaam afbrokkelde en men terug greep naar oorlogen en machtsspelletjes. Dezelfde patronen die nu ook nog onze maatschappij vormen terwijl we allen op weg zijn naar de einddatum.
John Major Jenkins schrijft hierover het volgende:
Historisch gezien kan het oude [bijbelse] paradijs een collectieve herinnering zijn aan de beschavingen van de neolithische voorouders die de Grote Moeder [De Melkweg] vereerden, waarin de idealen van deelgenootschap en vreedzame coëxistentie heersten. Bovendien komt 4.400 voor Christus behoorlijk goed overeen met de tijd waarin de cultuur van deelgenootschap werd ontwricht en een patriarchaal systeem, gebaseerd op de hiërarchie van dominantie, in het Midden-Oosten begon op te komen - de voorloper van onze eigen Westerse traditieWat begon in het Midden-Oosten lijkt ook daar te gaan eindigen. Er gebeuren zoveel radicale dingen dat er slechts radicale oplossingen uit voort komen. Oorlogen, broedermoord, kindermoord, bedrog en leugens infiltreren onze dagelijkse wereld. De geschiedenis lijkt zich te herhalen met een licht gewijzigd draaiboek. Daar ga ik verder op in in het vervolgartikel, waar ik uitleg hoe een dergelijke
bewustzijnsverandering zich kan vormen.
Onderzoek van de universiteiten van Jeruzalem en Toronto heeft aangetoond dat
ijstijden het gevolg zijn van de positie van de Aarde ten opzichte van de spiraalarmen van de Melkweg. Om dat te kunnen herleiden moest men een model maken van ons melkwegstelsel waarin men rekening hield met het feit dat de dichtheid van de vier armen niet overal hetzelfde is. Dankzij de bestudering van 42 gedateerde ijzermeteorieten wist men te vertellen dat de
kosmische straling een schommeling van 143 miljoen jaar heeft. Het zijn ontdekkingen die ons een inkijkje geven in onze vage kennis van de Melkweg. De invloeden van de Melkweg en de grote variaties die ontstaan tijdens onze reis door de verschillende gebieden van de kosmische baarmoeder heen zijn ons nog niet helemaal duidelijk. We weten echter wel zeker dat onze positie in de Melkweg van belang is voor het leven op onze planeet. Het zet te denken over de nakende samenstand …
Terug -
Lees Verder >>>
