2012 - Tijd, Ruimte en Ruimtetijd
In onze Westerse wereld was het
Albert Einstein die met zijn wereldberoemde
relativiteitstheorie aantoonde dat tijd helemaal niet absoluut was. Tijd kon slechts als absoluut ervaren worden wanneer 2 waarnemers deze in exact dezelfde omstandigheden gingen opmeten. Dankzij onze lineaire klokken weten we dat een minuut op een ijzige bergtop niet even lang duurt als een minuut in een vredig dal. Tijd is net zoals andere natuurlijke manifestaties een gevolg van diverse achterliggende processen en krachten.
De algemene relativiteitstheorie bewijst tevens dat licht, de boodschapper van ons tijdsbewustzijn, zich laat afbuigen door massa.
Sterren bevinden zich dus soms op een andere plaats aan het hemelgewelf dan voor ons zichtbaar is, omdat de zwaartekracht van de zon het licht afbuigt. Doordat we weten dat tijd en ruimte heel relatieve begrippen zijn hebben we ze in een nieuwe omgeving geplaatst: de ruimtetijd. Ieder object, iedere mens, iedere
planeet heeft er een plaatsje in. Alleen al door de aanwezigheid van één materiedeeltje wordt de ruimtetijd verstoord. Als ik zou overdrijven, dan zou ik kunnen stellen dat mijn aanwezigheid in de kamer de tijdservaring van anderen wijzigt. Vanzelfsprekend is mijn
zwaartekrachtsveld niet voldoende om enige echte invloed te hebben, maar u snapt wellicht het punt.
Doordat de
Maan zich van ons verwijdert, de planeten zich heel langzaam verwijderen van de
Zon én het zonnestelsel rond hetcentrum van de
melkweg (weg)draait is onze tijdruimteconstant aan verandering onderhevig. Je kunt het vormen ervan een beetje vergelijken met het in slowmotion bekijken van een knikker die op een wateroppervlak valt. Onze aarde is te vergelijken met een knikker die blijft drijven, en een ster kan gezien worden als een knikker die langzaam wegzinkt in de
ruimtetijd en op den duur een
zwart gat kan vormen.
Over een kosmologische minuut verliest de Aarde vat op de Maan. Onze kleine satelliet verwijdert zich namelijk enkele centimeters per jaar van de aarde. Dat is meetbaar en behoort tot de algemene kennis. Wat vaak vergeten wordt is dat ook de planeten zich langzaam verwijderen van de Zon. Dit proces kunnen we niet direct meten en velen ervaren het niet eens als waarheid. Alsof een perpetuum mobile plots wel tot de mogelijkheden behoort.
We weten dat het beeld van de ruimtetijd zoals u het op de afbeelding links kunt zien niet compleet is, toch gaan de gevestigde mathematische modellen niet verder zonder te speculeren.
De tijd, en dus ook de
zwaartekracht, wordt óók vervormd door de draaiing van de planeet, de ster of het zwart gat zelf. Hierdoor zou je in de ruimtetijd een effect krijgen dat te vergelijken is met het maken van kreukels in een tafellaken door het glas dat erop staat te draaien. Onze planeet en alle andere hemelobjecten trekken met hun draaiing de ruimtetijd iets mee, waardoor een spiraal wordt gevormd. De kracht die hiervoor verantwoordelijk is noemen we het gravitomagnetisme, of
zwaartekrachtmagnetisme. Een aantrekkingskracht van de zwaartekracht. Volgt u het nog?
Het valt in bepaalde mate te vergelijken met een kleefeffect, en het wordt pas duidelijk zichtbaar na tijdperken die voor ons onnoemelijk lang zijn. Voor de kosmos blijven het slechts ademhalingen en dankzij de sterke ogen van
Hubble kunnen we er een blik op werpen.
Het bestuderen van de spiraalvorm van alle
sterrenstelsels leert ons dat de ruimtetijd gewijzigd wordt door een andere factor dan slechts zwaartekracht. Je krijgt namelijk geen spiraalvormige tijdruimtemanifestatie als er slechts één consistente kracht achter de schermen aan het werk is. Als je zou stellen dat zwaartekracht niet onderhevig is aan de draaiing, dan zouden de armen van een nevel rechtlijnig zijn. Dat zou resulteren in sterrenstelsels zonder armen, maar eerder met een perfect
ringensysteem zoals rond
Saturnus.
Onze planeten gaan niet in een 100% constante baan rond de Zon en ons zonnestelsel verwijdert zich langzaam van
het centrum van de melkweg. Dat wil zeggen dat een planeet er ieder jaar langer over doet om rond de Zon te reizen. Een gemiddeld mens zal het vast niet merken doordat het in zijn levenstijd slechts over fracties van een
nanoseconde gaat, maar het blijft een gegeven. De Zon verliest aan
massa door zijn uitstoot van warmte. Een verlies aan massa is een verlies aan
aantrekkingskracht, is een verandering van tijd. De vervorming van de tijdruimte gebeurt dus door de aanwezigheid van een massa én de draaibeweging van die massa. De versnelling waarmee de ruimtetijd zich vormt kunnen we daardoor niet rechtlijnig noemen. Met een variabele massa (door zijn verlies aan energie) krijgen we ook een tijdsruimte die variabel zal zijn. Het
gravitomagnetisme, zorgt ervoor dat het versnellen van de
ruimtetijd resulteert in het korter worden van onze merkbare tijd.
In onze wetenschap neemt dit steeds concretere vormen aan. Sinds de lancering van
IceSat, een
satelliet die je soms als groene stip aan de hemel kunt zien, is duidelijk dat de aarde in een versneld tempo platter wordt. Wetenschappers van
NASA vermoeden dat de ligging van de
oceanen hier de oorzaak van is. Water, zo weten we door de verschijnselen eb en vloed, is zeer vatbaar voor hemelobjecten (hoofdzakelijk de Maan), maar die vergelijking wil NASA dan weer niet leggen.
In
het weekblad Science was in
augustus 2002 te lezen dat de vorm van het Aardse zwaartekrachtveld subtiel aan het veranderen is. Ook hier werd aangenomen dat de oceanen en het
klimaat aan de grondslag lagen. Ik denk dat onze positie in de Melkweg voor deze langzame veranderingen zorgt. De trage veranderingen van onze zwaartekracht kunnen niet anders dan een verandering in onze waarneembare tijd voor gevolg hebben. Is dit een stap in de richting van
2012 ? Mogelijk …
De wetenschappelijke ontdekkingen zijn alleszins een nieuwe stap in de richting van het bewijs dat tijd inderdaad radiaal én fractaal is, zoals
de Maya’s al beweerden. We kunnen met een gerust hart het geloof in een lineaire tijd laten varen want dát is zeker niet de goede insteek. Door de lancering van
de kunstmaan Gravity Probe-B kan het bestaan van gravitomagnetisme bewezen of ontkracht worden. Ik weet de resultaten nog niet, maar die zullen geplaatst worden als ze vrij worden gegeven. Wees niet verbaasd als het gravitomagnetisme binnenkort daadwerkelijk wordt gevonden en onze theorieën over tijd weer een extra bewezen
dimensie zullen genieten.
De waarneembare tijd is dus sterk beïnvloedbaar door processen in het
heelal. Maar wat is nu eigenlijk het belang van deze kosmologische veranderingen? Wat is de invloed ervan op de planeet, op de mens of op het levend organisme? Wat zou mogelijk een oorzaak kunnen zijn van
een tijd/ruimtebreuk in 2012, zoals
de Inca’s het durfden te betitelen? Of is
tijd/ruimteverandering een beter woord? Kun je het misschien 'reizen naar een andere dimensie’ noemen? Of een verandering van de dimensie ? Om deze vragen te kunnen beantwoorden nemen we het begrip tijdsbewustzijn onder de loep.
Lees Verder >>>
