2012 - Wat is het bewijs dat ons toont dat er een levensenergie moet bestaan ?
Naast de wet van behoud van massa is de wet van behoud van energie één van de basiswetten van de klassieke chemie en fysica. Men verklaart hiermee dat bij allerlei processen de zichtbare energie langzaam maar zeker geheel verloren gaat. Uiteindelijk sterft alles, zonder uitzondering, om de weg voort te zetten onder een andere energievorm. Er kan géén energie verloren gaan of uit het niets te voorschijn komen. Dit principe van de constante hoeveelheid energie is geformuleerd in de eerste hoofdwet van de
thermodynamica en wordt nog steeds als onwrikbaar beschouwd.
Ik vind het van een blindheid getuigen dat men deze onweerlegbare theorie van de hand van
Isaac Newton niet gebruikt om de mogelijkheid van leven na de dood te verklaren. Is de mens en alles wat de mens maakt dan niet het gevolg van energie? Is het lichaam, de materiële vorm, niet een tijdelijke manifestatie waarvan de
levensenergie de sturende kracht is?
Een andere bewijs om aan te nemen dat er een levenskracht bestaat kan door iedereen gecontroleerd worden. Met een simpel toestel om elektrische spanning te meten is men te weten gekomen dat het verschil tussen een dood en een levend lichaam zo’n 30 millivolt bedraagt. Waar is die verdwenen spanning naartoe ?
Na de lichamelijke dood ontbindt het lichaam sneller dan tijdens het leven. Gelukkig maar, want niemand zit erop te wachten dat je lip het begeeft tijdens het zoenen. Veel van onze dode materie wordt omgezet in gassen. Andere delen komen terecht in de voedselketen van het kleiner gedierte. De materie vindt dus via aardse processen zijn weg naar een andere vorm van bestaan of energie. Tot zover is het heel gemakkelijk om de eerste hoofdwet van de thermodynamica te implementeren in de verhandeling van de dood. Er rest echter nog een grote onbekende in dit verhaal: de levensenergie.
Welke energie zorgt dat onze homp vlees überhaupt leven kan bevatten ?
In het heden en verleden heb ik meerdere malen enthousiast geprobeerd om een
kunstmatige intelligentie (
KI) te scheppen. Dat deed ik door de handelingen van de mens te rationaliseren en ze om te zetten in computertaal.
Hoewel een leuk tijdverdrijf is het heel moeilijk om zoiets als levensenergie in rationaliteit om te zetten. Het is mogelijk om heel ver te gaan met KI, maar het blijft een veredelde vorm van rekenen. Hiermee bedoel ik dat je met KI beslissingen kan laten maken (output na processen) op basis van inputgegevens zoals pijn, geschaalde emotie of gehaalde resultaten bij eerdere pogingen. Maar is dit reeds écht leven? Hierbij roep ik stellig: neen.
Het leven als energie is dus schijnbaar heel anders dan het leven met een materiele verpakking. Of niet? Een tijd geleden flitsten mij gedachten door het hoofd die heel misschien een verdieping kunnen geven aan het rationaliseren van het doodsproces.
DNA, de bouwstenen van onze levenscapabele vorm bestaat uit diverse genen. Zoals eerder gezegd kun je dit zien als een hoop schakelaars die je aan en uit kunt schakelen. De combinatie van de schakelingen vormt het totaalplaatje. Aangezien de werking van het universum op velerlei gebieden dezelfde is kun je deze methode ook gebruiken op
metafysisch niveau.
SnarenVolgens de meeste recente theorieën van de moderne natuurkunde bestaat het heelal uit snaren. De snaartheorie stelt dat in een wereld met drie gewone
dimensies en 7 aanvullende kleinere dimensies de bouwstenen eigenlijk snaren zijn. Snaren zijn heel klein. Een miljoenste deel van een miljoenste deel van een millimeter. Zo ongeveer de grootte van een
proton of
neutron en vaak nog veel kleiner.
De eigenschappen van de energie of materie die door de snaar worden samengesteld zijn afgeleid van de verschillende trillingswijzen, de ‘tonen’ van de snaar. Iedere snaar heeft dus een
bepaalde frequentie (aantal trillingen per seconde) en golflengte (lengte van 1 golfbeweging van de snaar) en ze kunnen met elkaar binden om structuren te vormen. Net zoals bij het DNA zijn snaren een soort schakelbord met eindeloze mogelijkheden.
Gesteld dat er een machine zou bestaan die de snaren kan weven, dan kunnen we koffie maken zonder daar een boon voor nodig te hebben. We kunnen haardhout weven zonder een boom om te moeten hakken. Het kan reeds in series zoals Startrek maar onze voeten moeten helaas nog even op de grond blijven.
Een vraag die ik me hierbij stel is: kunnen we met de snaartheorie de overgang van materie naar energie tijdens en na de dood verklaren? Kunnen we verklaren waar de energie vandaan komt en waar hij naartoe gaat?
De
snaartheorie, net zoals o.a. de beide relativiteitstheorieën, kan men alleen bewijzen aan de hand van de interactie tussen krachten, materie en energieën zoals bijvoorbeeld de zwaartekracht, planetaire cycli en het pad van het licht. De kosmologie is vaak het middel waarmee de theorieën van het
universum, waartoe onze ziel ook hoort, worden uitgedaagd. Dit is ook de methode die ik persoonlijk het liefste hanteer.
Zojuist geschreven leesvoer is misschien onhelder en het vereist enige inspanning of inlevingsvermogen, maar je kunt aannemen dat de snaartheorie heel logisch is opgebouwd. Hoe minder je erover weet, hoe moeilijker het lijkt. Hierbij laat ik natuurlijk het wiskundig aspect buiten beschouwing. Wiskundige kennis is namelijk niet vereist bij het begrijpen van energetische processen. Veel wiskunde is opgebouwd uit filosofie. Bij de snaartheorie kon de wiskundige correlatie pas gebeuren na tientallen jaren filosoferen over de werkelijkheid en de bouwstenen van het universele Al.
Terug -
Lees Verder >>>
