2012 - De dood in hogere sferenIedereen staat er wel es bij stil, alsook ik nu. Het gehele leven staat in functie van de dood. Voor de meerderheid der mensen komt de dood onverwacht en ongewenst. Het is een gevolg van de materiele verankering. Zoals de Engelse filosoof en heroprichter van de vrijmetselarij Lord Bacon wist te verwoorden: ‘de mens vreest de dood, net zoals een kind bang is voor het donker’. Men lijken zich xenofobisch op te stellen tegenover het moment waarop het leven niet meer aards kan, mag of moet zijn. En toch is de dood niet zo’n sluipende moordenaar als we denken. Zoals de cycli in de natuur is het leven -en alles er omheen- een transformatie van energie naar massa (geboorte) en massa naar energie (dood).
DNA, profeet van de dood. De laatste transformatie die de mens ondergaat wordt reeds aangekondigd op het moment dat de mannelijk jagende spermacel het gezelschap opzoekt van de wachtende eicel om zo een nieuwe prooi der materie te creëren. Op dát moment, het moment van de bevruchting, gaat namelijk een teller lopen dat zorgt dat wij, en de rest van de dierenwereld, op enig moment het tijdelijke met het eeuwige zullen verwisselen. Die innerlijke wekker zit verscholen diep binnenin ons. Al het leven op deze planeet, met uitzondering van eencellige wezens, maakt zich door middel van het
DNA klaar voor de dood.
Zoals bekend groeit zowel mens, dier als plant door het uitbouwen van het DNA. Ons lichaamshuis wordt steentje voor steentje samengesteld tot de ruïne die we overeind proberen te houden vlak voor de natuurlijke dood. Wat velen niet weten is dat de mens identiek hetzelfde
DNA-molecuul heeft als dieren en planten. De gemaakte schakelingen zijn hier en daar anders, maar de bouwsteen verschilt geen haar.
Een belangrijk aspect in het begrijpen van de rationele fysische dood is dat, indien de bouwstenen van alle leven op onze planeet universeel zijn, de achterliggende
levenskracht dat dan ook is. Vooraleer hier op ingegaan wordt verklaar ik graag enkele zaken met betrekking tot het DNA-molecuul en
de dood.
Een menselijk lichaam krijgt om de zeven jaar een grote beurt. Dan worden alle DNA-moleculen vernieuwd en blijft er niets over van het oude kadaver. We zijn, méér dan een slang, aan het vervellen en werpen daarbij veel van onze genetische fouten af. Andere
atomen van het DNA worden vervuild zodat er nieuwe gebreken in het molecuul optreden.
DNA is echter niet iets dat slechts om de zeven jaar een verandering ondergaat. Het gaat veel verder, want iedere milliseconde van je leven ben je aan het evolueren. Een DNA-molecule bevat een soort teller die aangeeft hoe vaak het zichzelf heeft doorgekopieerd. Deze informatie zorgt ervoor dat een cel zich maximaal 80 keer kan vermenigvuldigen vooraleer de reproductie onmogelijk wordt. Uiteindelijk hebben we te weinig of te foutief werkende bouwstenen en wordt ons lichaam levenloos.
Het absurde van sterven is dat het biologisch gezien niet noodzakelijk is. Het lijkt een opgelegde wet van de natuur, maar het ziet er naar uit dat we die wet kunnen afschaffen. In 1944 werd bewezen dat in het DNA, in codevorm, de erfelijkheid en vorm van organismen is vastgelegd. Het
gen dat zorgt voor de veroudering van levende materie is bekend en recente onderzoeken komen aardig in de buurt van zijn manipulatie.
Net zoals men door middel van het activeren van één genschakelaar een oor op een muis kan laten groeien, is het ook mogelijk om op dezelfde manier het verouderingsproces stop te zetten. Hiermee is het nog steeds niet mogelijk dat iemand onsterfelijk wordt, maar je gaat er minstens enkele honderden jaren langer door leven. Misschien zo oud als de bijbelse stamvaders? Het wijzigen van DNA om zo nieuwe functionaliteiten of eigenschappen aan de mens te geven is een omstreden gebied in de wetenschap.
Het biedt stof tot vele interessante discussies die ik in dit artikel echter niet zal behandelen. Schrijven is schrappen, zoals
Godfried Bomans ons wijselijk leerde
Waarom tikt de klok ? De reden dat we biologisch sterven is simpel, het kan namelijk niet anders. Een
perpetuum mobile op materieel en
moleculair niveau is onmogelijk (wél op kwantumniveau). Maar waarom moeten we eerder sterven dan voor ons lichaam noodzakelijk is ?
Wat zou de reden kunnen zijn dat Moeder Natuur onze celuitbreiding beperkt ?
Is het wel de schuld van Moeder Natuur? Er zijn gefundeerde speculaties dat het ouderdomsgen is ingeplant of ingeschakeld door buitenaardse wezens, maar
Ockhams Scheermes, mijn favoriete manier van scheren, verplicht me haast dit in deze verhandeling buiten beschouwing te laten. Misschien is het begrenzen van de celreproductie de enige manier waarop de natuur kan zorgen dat er geen verkeerd gemaakte klonen worden gemaakt. Ik zeg
klonen, want uiteindelijk is het scheppen van nieuw leven, ook op de goeie ouwe manier, een vorm van klonen.
Nu is duidelijk dat sinds de geboorte iedere cel van ons lichaam zich klaarmaakt om te stoppen met functioneren.
Zijn het de cellen van het lichaam die bepalen of er leven in het lichaam aanwezig is? Om de dood te begrijpen dient men te onderkennen dat het leven een staat van Zijn is die los staat van het lichaam. Geen enkele materie ontstaat zomaar, achter iedere vorm van leven schuilt een kracht die het leven op diverse niveaus mogelijk maakt. Ik verklaar me nader…
Lees Verder >>>
