TAGS : Bewustzijn betekent weten dat je leeft en wat het leven is? Is het de manier waarop we denken, of ons denken zelf? Leven we in tijden waarin we weten wie, hoe en waar we zijn? Hoe pikken nieuwe generaties de kennis van de vorige generaties op? Krijgen ouderen nog respect? Wordt er geluisterd naar hun boodschap vol levenservaring en trekken we onze lessen om een betere toekomst te vormen? We hoeven er niet veel doekjes om te winden: de algemene kennis brokkelt af en de nieuwe generaties vinden daar (schijnbaar) tevredenheid in. Hoewel die tevredenheid weer tegengesproken wordt door het steeds vaker en vroeger voorkomen van depressies. Alles wat overbodig is in onze maatschappij wordt rigoureus gedumpt, het lijkt alsof nergens meer verantwoordelijkheid voor wordt genomen. Oude mensen stoppen we weg in tehuizen waar ze letterlijk wegteren. Chemisch afval wordt in de grond of in het water gedropt en nucleair afval de ruimte in geschoten waar de kosmos maar moet zien wat ermee wordt aanvangen. We stevenen recht af op een catastrofe, daar is geen doemdenkerij voor nodig, de feiten liggen er. Waarom is het zo moeilijk om slechts de negatieve zaken uit het verleden af te stoten en de positieve te integreren in onze toekomst ons huidige bewustzijn op kleiner niveau zien we dat door het versplinteren van de aandacht voor het leven zelf (confronterende media, geestdodende games, ongenuanceerde porno, harde gevechten, bloed en tranen) men steeds minder begrijpt van de levensprocessen, men weet minder van de noodzakelijkheden des levens. Zou dit de reden zijn waarom respect een vager begrip wordt? De mens groeit op als kasplant en ontwikkelt steeds minder natuurlijke weerstand, met als gevolg een uitbarsting van allerlei vreemde virussen en ziektes waar het niet tegen bestand is. Wij zijn niet gemaakt om steriel te leven, dus we hoeven dat ook niet te proberen. Waaruit blijkt enig realistisch bewustzijn vanuit regeringen of andere instanties die het beste met ons voor hebben? Kunnen we op menselijk niveau het beste met elkaar voorhebben in een maatschappij die gedreven is door gecommercialiseerd en economisch verantwoord eigenbelang? Tegelijkertijd worden wij met zoveel schokkende zaken geconfronteerd dat hardere prikkels in toenemende mate nodig zijn om bewust te maken, zijn en blijven. De normen en waarden die vroeger zo vanzelfsprekend waren zoals ?heb uw naaste lief als uzelve?en ?gij zult niet doden? gaan verloren in een chaos die doet denken aan het Sodom en Gomorra van weleer, met alle gevolgen van dien. De drempel om niet te doden lijkt kleiner en kleiner te worden. Misschien komt dat mede door de media, want oorlogen en negatieve wendingen slaan je om de oren. De bijbel schept een onaangenaam maar realistisch beeld van hoe het een oversekste en van misdaad doordrongen maatschappij vergaat. En misdaad, laten we niet vergeten, gebeurt niet alleen door ongeschoren types, maar ook door nette heren in keurig pak hoe kan ons bewustzijn verruimen als ons referentiekader kleiner wordt doordat er meer belang gelegd wordt bij het ego. Er is een veel smallere basis om het leven op te bouwen en belangrijke kennis gaat langzaam verloren. Het proces is haast logisch, want in een ?gevaarlijke? wereld wordt de mens meer op zichzelf en zijn naaste omgeving teruggeworpen. Laat ons als voorbeeld de wereldoorlogen nemen, die door veel pubers al ervaren wordt als een stoffig onderwerp uit de geschiedenisles. Het hoort niet tot hun leven want daarvoor zijn ze nog te jong. We vinden het schandelijk, maar eigenlijk hoort het bij het verstrijken van de tijd. De vraag die ik me stel is: kunnen we ons als mensenmassa wel bewust zijn van ervaringen die lang voor onze tijd hebben plaatsgevonden? Worden het niet altijd een soort mythes die snel weggewimpeld kunnen worden door het gros van de nieuwere generaties? Er is meer brutaal geweld tussen de mens onderling, discriminatie tiert welig en wordt langs alle kanten in stand gehouden. De media en marketing drammen op de consumenten in en de berichtgeving in het nieuws is doorgaans negatief