2012 - Bewustzijn door magnetisme ?
Vogels, bijen, bacteriën en (wal)vissen hebben
magnetietkristallen in hun lijf die voor een bepaald richtingsgevoel zorgen. Dit gevoel noemt men het thuisinstinct. Vergelijk het met duiven die de lange weg terug naar huis feilloos terugvinden.
Magnetiet wordt beïnvloed door
het aardmagnetische veld. De aanwezigheid van de kristallen zorgen voor een
magnetisch zintuig. Dat is de reden waarom men zich zorgen maakt als er teveel (wal)vissen of andere vissoorten aanspoelen door een schijnbaar onlogische reden. Wanneer het oriëntatiesysteem van dieren massaal in de war wordt gestuurd dan bestaat algauw het vermoeden dat dit te maken heeft met het magnetische veld van onze planeet.
Ook het menselijke lichaam bevat
magnetietkristallen. Bij ons bevinden zich die hoofdzakelijk in de botten van de schedel en in de armspieren. Het zijn deze kristallen die wichelroedelopers (on)bewust gebruiken om veranderingen in het magnetische veld te ontdekken. Deze veranderingen duiden dan op water,
aardstralen of hebben een andere bron. Hoe kunnen we zeker weten dat wij ook magnetietbeïnvloedbaar zijn ?
De goede werking van onze magnetietkristallen kan verstoord worden door magneten rond het hoofd te bevestigen. Als wijze van test heeft men een groep geblinddoekte proefpersonen een
magnetenhoed omgedaan en werden ze met een busje naar een onbekende bestemming gereden.
Hetzelfde deed men met een groep personen zónder magneethoed. Er kon geconcludeerd worden dat diegenen zonder hoed een goed gevoel hadden over hoe ze terug thuis moesten komen. De personen die gemagnetiseerd waren hadden tijdens de rit echter geen invloeden in het thuisinstinct ontwikkeld. Ze hadden niet het goede gevoel en waren stuurloos.
Dat goede ondefinieerbare gevoel, dat ervoor zorgt dat wij naar gunstige of bekende plaatsen ten opzichte van het Aardse magneetveld zoeken zit in ieder dier, dus ook de mens. Het is (evolutionair gezien) waarschijnlijk een onderdeel van alle dieren die een grote actieradius hebben.
Onze staat van
bewustzijn is dus direct afhankelijk van de magnetische velden van onze Aarde. Wanneer wij - net zoals bij dieren - geen (of een andersoortig) thuisinstinct ontwikkelen door verstoringen in het magnetische veld, dan krijgen wij andere gevoelens. Een andere perceptie en dus ook een ander bewustzijn, gebaseerd op die veranderde perceptie.
2012 kan geruisloos aan ons voorbij gaan in die zin dat het kan lijken alsof het alleen signalen van een veranderende tijd betreft.
21 december 2012 is namelijk - en dat mogen we niet vergeten - geen strikt eindpunt, maar eerder de geschatte piek in een tijdsperiode waarin
gravitale krachten elkaar het sterkst beïnvloeden. Stel dat we niet wisten over de samenstand en de gevolgen, dan zouden we de verandering slechts een symptoom van de tijd noemen. Het zou erbij horen als elk ander deel van de geschiedenis.
Omdat we nu echter een soort van voorkennis bezitten kunnen we meer letten op die symptomen. We kunnen ze in de
2012-context brengen en zo beoordelen of we van een bevestigend of ontkennend patroon spreken.
Naast een mogelijke
desoriëntatie zal het lijken alsof dagen korter worden, alsof er minder gedaan kan worden dan vroeger, terwijl het tijdsbestek hetzelfde is. We kunnen het echter niet opmeten want de instrumenten passen zich aan. Is het toeval dat onze tijdwaarneming veranderd is? En dat het lijkt alsof de uren voorbij vliegen? Is dat de reden waarom er steeds minder gebeurt in meer tijd? Gefundeerde onderzoeken zijn er niet want we hebben geen enkel punt als referentie. Sommige bronnen menen dat 24 uur vroeger hetzelfde is als 16 uur van onze huidige tijd.
Dat gegeven zou de reden kunnen zijn dat men steeds meer vrije tijd wenst, korter gaat werken en meer probeert te doen in minder uren. Het ligt in de lijn der wetenschappelijke verwachtingen - mits
gravitomagnetisme bewezen is - dat de tijd korter wordt. Omdat ons eigen referentiekader te kort is hebben we Gravity Probe B in de ruimte geschoten om het bestaan van het gravitomagnetisme te bevestigen. Klik hier als u de laatste ontwikkelingen daarover wilt bekijken. Om te weten hoe tijd kan veranderen en korter wordt doordat het gravitomagnetisme steeds meer sleurt aan de ruimtetijd die onze tijdsperceptie vormt, verwijs ik graag door naar het eerste artikel.
Misschien is het bewustzijn een overdreven gebeuren, iets tijdelijks en alleen voor dit éne eindige leven. Het is niets meer en niet minder dan ons vermogen tot besef. Sommigen noemen bewustzijn het resultaat van de strijd tussen de goddelijkheid van de mens en de nietigheid ervan. Dualiteiten in onze handel en wandel zijn alleszins een kenmerk van onze bewuste soort. We hebben het talent om te piekeren, vooruit te denken en situaties op te lossen. Maar ook het vermogen om te falen terwijl je tweehonderd procent bent voorbereid. We zijn evoluerende wezens en zeker geen afgewerkt product.
De Maya’s wisten hoe zij natuurlijke processen moesten vastleggen, maar wisten zij wel zeker wát er ging gebeuren? Hoe zeker kan iemand zijn over de toekomst? Als de toekomst vast staat, dan is vrije wil (ons hoogste goed) een lachertje. Want, hoe vrij wij onze wil ook manifesteren, het einddoel is hetzelfde. Waarom waren er oorlogen over de juistheid van de kalenders, en heeft de overwinnaar hierna de waarheid op zijn hand gehad? Onze eigen geschiedenis en haar oorlogen zijn het beste bewijs dat een leugen langer blijft rechtstaan dan de waarheid.
Is het überhaupt wel mogelijk om de invloed van de
2012-samenstand in te schatten? Want sommige vragen zullen pas opgelost worden wanneer de samenstand zich heeft voltrokken. Als het al te laat is, zo je wilt. We kunnen dus stellen dat er enkele variabelen zijn die een blind geloof in een
bewustzijnsverruiming onzinnig maken. Het gebrek aan keiharde zekerheid is daarin nog het meest bepalend. Het kan hoogstens als een positieve benadering worden gezien. Helaas ontbreken nog teveel puzzelstukken om van een zekerheid te spreken. En we zitten niet te wachten op theorieën die slechts kunnen bestaan met de nodige dogma’s, daarvan hebben we er al genoeg.
Dát er een
poolkanteling zal gebeuren is in ieder geval een zekerheid. Het hoort bij de werking van onze Aarde en meerdere, zo niet alle, planeten. Vorige kantelingen zijn een bewezen feit, daarmee is het niets meer dan het herhaaldelijk streven naar een natuurlijke balans. Wetenschappers geven ons op zijn minst nog honderd jaar. Indien zij gelijk hebben heeft het op het eerste zicht niets met de galactische samenstand te maken.
Maar het is allerminst zeker of de wetenschappers het kantelpunt wel goed berekend hebben en waar ze rekening mee houden. De meeste statistieken hieromtrent houden namelijk rekening met minima en maxima. Wanneer we het over magnetisme hebben ligt het kantelpunt niet ergens op deze waarden, maar respectievelijk erboven en eronder. Dat maakt een groot verschil. Het zou interessant zijn om te vernemen waarop onze wetenschappers hun zekerheden baseren. Of is het een blind geloof in een theorie, vormgegeven door speculatieve wiskunde?
Enige helderheid in deze kwestie is het feit dat op het moment dat er zich een kanteling aandient
het Noorderlicht in ieder geval bijna overal ter wereld te zien is, doordat de concentratie van het magnetisme uit balans is en de geladen deeltjes van de zonnevlammen in mindere mate worden tegengehouden.
Het zien van een dergelijke
aurora is indrukwekkend. De mooie hemel stemt de mens al van oudsher tot verstomming of bewondering en ook deze gebeurtenis zal dit effect hebben.
Het nadeel van de mooie lichtshow is dat we dan weinig of misschien zelfs helemaal niet worden beschermd tegen de geladen deeltjes en stralingen die de Zon en
het Zwarte gat (en andere
sterrenstelsels) ons stuurt. De natuurlijke schilden van de Aarde helpen ons een eind vooruit, maar we weten inmiddels dat die schilden niet stabiel zijn als de omgeving te snel zijn invloed laat gelden. Denk hierbij maar aan de ozonlaag.
Het is een gegeven dat de Zon een grote invloed heeft op onze atmosferische druk en dat ons klimaat de koperen ploert hard nodig heeft.
De mens is bijzonder ontvankelijk voor de 'slechte' invloed van de Zon. Wanneer we voorbij de menselijke hoop in een
hoger bewustzijn kijken zien we een grimmige situatie die slechts evolutionair een happy end heeft. Goed en kwaad smelten uiteindelijk samen tot één geheel, maar dat zou helemaal los staan van hoe de mens deze
evolutie beleeft. Nog steeds blijft het een zoektocht tussen de dualiteit van het goddelijke aspect van ons wezen en de nietigheid ervan.
Terug -
Lees Verder >>>
